Schaafwonden, kapotte knieën en pleisters

Na twee valpartijen buiten op de tegels, een dag na elkaar, realiseer ik me: we zijn in de fase aanbeland van de schaafwonden, kapotte knieën en pleisters. Twee flink diepe schaafwonden, zorgden de volgende dag voor een “huidherstellend bovenlaagje”.

Au, terwijl dochterlief met de fysieke pijn zit, voel ik mijn hartje krimpen als ze is gevallen en troost zoekt. En van die pijn kan ik haar niet afhelpen. Bah, wat voelt dat soms machteloos. Ik kan me de pijn heel goed voorstellen, hoe vaak ben ik zelf niet gevallen. Het branderige en prikkende gevoel van zo’n schaafwond. Het enige wat ik kan doen is haar vasthouden, troosten en kusjes geven. Dat doe ik natuurlijk met liefde.

Het hoort er nu eenmaal bij. Dat is wat iedereen zegt. En ja, dat is ook wel zo. Ieder kind valt zijn knieën een keer kapot. Maar, ergens had ik denk ik de ijdele hoop dat mijn dochter zou luisteren als ik zou zeggen dat ze iets minder hard moet rennen of ‘voorzichtig moet doen’.

Ik kijk naar haar. Haar vorige valpartij alweer achter zich gelaten, rent ze in het rond. Het is haar onbedwingbare energie, haar levenslust, die graag ontdekt hoe ver ze kan rennen, hoe hard ze kan rennen, hoeveel rondjes ze kan rennen zonder duizelig op de grond neer te ploffen. Ik geniet met haar mee op deze ontdekkingstocht. Haar haartjes waaien met haar mee, haar perfect witte tandjes komen tevoorschijn en haar oogjes zijn dichtgeknepen van plezier. Totdat… au! 

Ja… het was die fase van schaafwonden, kapotte knieën en pleisters. Ze leert het leven, letterlijk, met vallen en opstaan. En bij dat laatste zal ik haar elke keer weer, hoe jong of oud ze ook is, met al mijn liefde helpen.

 

Corrinne

getrouwd, trotse mama van twee prachtige dochters, 27, eigenaresse van Echt Mama

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.